Om nieuwe energie te geven aan het al ruime kleurenpalet van Slalom, bleek de samenwerking met de Zweedse designer, colorist en artdirector Teklan voor een nieuwe kleurencollectie een natuurlijke evolutie. Als bedrijf waarvan bijna twee derde van het team uit vrouwen bestaat, heeft de samenwerking met Teklan voor Slalom een bijzondere betekenis: in perfecte harmonie met haar creatieve wereld komt kleur voort uit de persoonlijkheid van de designer — natuurlijk, levendig, diep intuïtief — en krijgt het vorm via de materialen waarmee ze werkt. In de handen van Teklan wordt kleur minder een decoratie en meer een systeem: een precies ontwerpinstrument dat de sfeer bepaalt en op subtiele wijze beïnvloedt hoe we een ruimte ervaren.
Hoe voel je je aan het begin van een nieuwe kleurverkenning?
Ik voel me altijd ongelooflijk enthousiast. Elk project is een nieuw begin met eindeloze mogelijkheden — een op zichzelf staand universum dat ik kan beginnen te verbeelden en vorm te geven via zijn eigen taal. Ik probeer nieuwe dialogen te creëren — zo zie ik kleur en combinaties — en verhalen te bouwen die betekenisvol zijn en perfect aansluiten bij het moment.
Voor de nieuwe Slalom‑palette 2026: hoe heb je de kansen binnen het bestaande gamma geïdentificeerd? Welke disciplines hebben je onderzoek geleid en wat wilde je aan de collectie toevoegen?
De kleuren van Slalom zijn geen eenvoudige decoratieve panelen — het zijn architectonische oplossingen en een volledig interieursysteem. Ik heb het huidige gamma vanuit dit perspectief geanalyseerd, met aandacht voor zowel architectuur als interieurdesign. Daarna heb ik historische en hedendaagse interieurs onderzocht en deze gecombineerd met toekomstige kleurvoorspellingen, waarbij ik me concentreerde op natuurlijke pigmenten en mijn visie op hoe ruimtes comfortabel en inspirerend zouden moeten aanvoelen. Tijdens het proces realiseerde ik me dat er enkele zachtere en meer geruststellende tinten ontbraken — “muurverfkleuren”, met complexere tonen en een meer verankerde aanwezigheid. Daarom ben ik begonnen ze te ontwikkelen: nuances die niet alleen objecten aankleden, maar interageren met de architectuur, licht absorberen, de sfeer bepalen en de perceptie van een ruimte vormgeven.
Veel van ons aarzelen om kleur te gebruiken in interieurs, uit angst dat gedurfdere tinten na verloop van tijd overweldigend kunnen worden. Is dat echt een risico? Kan een kleur met ons meegroeien? En wat maakt een tint echt “leefbaar”?
Neurowetenschappen suggereren dat, ook al zijn onze levensstijlen modern, de reacties van onze hersenen oud blijven. Over het algemeen functioneren we beter in genuanceerde omgevingen die door de natuur zijn geïnspireerd. Een puur witte kamer, industrieel geverfd en zonder natuurlijke pigmenten, kan voor de hersenen behoorlijk stressvol zijn. Kleur is echter nooit absoluut: ze hangt altijd af van de context. Ze komt tot leven door licht, door de combinatie met andere kleuren en door de elementen in de ruimte. En precies dat maakt haar zo interessant: het is het krachtigste visuele instrument dat we hebben, maar het blijft altijd relatief, onmogelijk om op één enkele manier te definiëren.
In de nieuwe collectie ontstaan onverwachte combinaties — het zachte met het sterke, het warme met het koele. Hoe bepaal je het punt waarop contrast harmonie wordt?
Ik combineer graag iets speels met iets meer “ruws” — een levendige, pastel- of lichte tint samen met een diepe, aardse of gedempte nuance. Het contrast creëert balans, verrassing en schoonheid. Ik voel me sterk aangetrokken tot analoge paletten — vooral warme‑op‑warme combinaties die rijk en omhullend aanvoelen. Ik kies kleuren altijd intuïtief: wanneer iets “werkt”, dan klopt het. De kleurentheorie kan je richting geven, maar het is slechts een vertrekpunt. Er bestaan veel gevestigde theorieën die een betrouwbare basis bieden en inspiratie kunnen vormen bij het kiezen van combinaties, vooral in relatie tot hun positie op het kleurenwiel: monochromatisch, analoog, complementair, gesplitst complementair, triadisch, tetradisch, vierkant en achromatisch met accent… Maar elke designer zou zijn eigen regels en zijn eigen taal moeten creëren.
Color forecasting wordt vaak behandeld als een soort weerbericht — maar in werkelijkheid verloopt het trager en genuanceerder. In jouw werk met oppervlakken, textiel, objecten en tentoonstellingen: hoe begrijp je wanneer een tint klaar is om naar voren te komen?
Het klopt — veel voorspellingen worden vooral gestuurd door commerciële logica, zoals de behoefte van fast fashion om een nieuwe seizoenskleur te promoten en te verkopen. Dat biedt natuurlijk weinig relevante of duurzame beoordelingscriteria. Toch worden “trends” in een diepere zin gevormd door tijd, context en de samenleving waarin we leven. Dat is het aspect dat mij interesseert en inspireert. Voor mij gaat het om aanwezig en aandachtig zijn — het moment aanvoelen. Van daaruit wordt de keuze om een kleur op te nemen of weg te laten bewust: bijvoorbeeld, “is het zinvol om een ‘trendkleur’ te omarmen? Wat betekent dat voor het karakter van een bepaalde context en wat zijn de langetermijngevolgen?” Tegelijkertijd volgen kleurtrends ook cycli: macrocycli van 10–15 jaar, middellange cycli van 3–5 jaar en revivalcycli op lange termijn die 20–30 jaar kunnen overschrijden. Het in acht nemen van deze ritmes kan nuttig zijn bij het analyseren van “trendkleuren”.
Wanneer weet je dat een kleur “klopt”? Is er een moment van intuïtie?
Ja, weten dat een kleur “klopt” is zeker een kwestie van intuïtie — dat moment waarop er iets in beweging komt, alles in elkaar valt en betekenis krijgt, en je het instinctief voelt. Maar daar komen is altijd een proces. Er zit ook een groot deel redenering in: begrijpen waarom, hoe alles met elkaar verbonden is en wat het geheel vormt. Een collectie creëren is als het samenstellen van een puzzel.
Je aanpak lijkt heel tactiel — kun je ons iets vertellen over je dagelijkse routine in het atelier?
Zoals ik al zei, probeer ik nieuwe dialogen te creëren en verhalen op te bouwen die betekenisvol zijn en in harmonie zijn met het moment. Mijn atelier in Stockholm is de plek waar deze verhalen vorm krijgen. Het is de ruimte waar ik altijd naar terugkeer, waar reizen, onderzoek en ervaringen samenkomen. Hier pak ik de kleuren op en begin ik te experimenteren, waarbij ik ideeën omzet in praktijk. Ik heb geen vaste routine, behalve mijn ochtendkoffie en een wandeling tijdens de lunch in het bos naast het atelier — de beste manier om ideeën te laten “rijpen”. Tenslotte begrijpt niemand kleur beter dan de natuur.
Is er in je persoonlijke leven een kleur die je voortdurend vergezelt? Ik zou zeggen perzik — ook al varieert de tint — het is altijd een soort basiskleur voor mij. Het is de perfecte balans tussen oranje en roze: warm, vriendelijk, delicaat en zacht, maar met een eigen helderheid.
Je woont in Stockholm, maar je reist vaak voor je werk. Is er een recente plek die een specifieke tint heeft geïnspireerd? En wanneer je een nieuwe kleur begint te ontwikkelen, waar begin je dan?
Onlangs zag ik in Madrid een lichte jadekleur — tussen blauw en groen — die ik bijzonder interessant vond. Ik kijk ernaar uit om die later te integreren, zodra de juiste context ontstaat. Het eerste element waarvan ik vertrek, is bepalen welk soort sfeer ik met de nieuwe kleur wil creëren; van daaruit begint alles zich te ontwikkelen.
