Tijdens ORGATEC 2026 praten Peter Ippolito van Ippolito Fleitz Group (IFG) en Elettra de Pellegrin van Slalom over de stand die zij samen voor de beurs hebben ontworpen: akoestiek als ervaring, ruimtes die je je eigen maakt, en de overtuiging dat architectuur en design altijd draaien om cultuur, vertrouwen en zorg.
Het begon, zoals elk goed verhaal zou moeten beginnen, rond een tafel. Twee jaar geleden deelden Peter Ippolito, Managing Partner van IFG, en Elettra de Pellegrin, oprichter en CEO van Slalom, een diner en raakten zij aan de praat over resonantie. “We resoneerden meteen met elkaar,” herinnert Ippolito zich.
Gevraagd wat ieder van hen aan het project heeft bijgedragen dat de ander niet had, beschrijven zij twee kanten van hetzelfde idee. Voor Ippolito is akoestiek een van de belangrijkste aanjagers van welzijn in een ruimte. Aan de ene kant staat Slaloms “hoogst innovatieve, designgedreven en verrassende productfamilie”; aan de andere kant IFG’s vermogen om die om te zetten in “een verhaal en een ervaring, van het grote geheel tot de meest intieme details.” Zijn oordeel is eenvoudig: “Ik denk dat het de perfecte match is.”
De Pellegrin had zijn werk eerder leren kennen tijdens een lezing in München. “Je sprak over mensen, architectuur en het gevoel ergens bij te horen, met de nadruk op hoe mensen een ruimte ervaren zonder het project zelf te zien. Pas veel later in je presentatie liet je beelden van het daadwerkelijke project zien! Ik herinner me dat ik dacht: als iemand je een ruimte zo sterk kan laten voelen, wat zou diegene dan via een project kunnen bereiken?”
Het antwoord, op ORGATEC, is Landscape of Resonance, de door IFG ontworpen Slalom-stand. Het is een plek om akoestische producten te ontdekken in plaats van ze simpelweg tentoon te stellen. “We spelen er graag mee en onderzoeken wat ze nog meer kunnen doen, hoe we ze op een productieve manier anders kunnen gebruiken dan bedoeld,” zegt Ippolito, die aan beide kanten dezelfde nieuwsgierigheid ziet.
Gevraagd hoe een architect technisch rigoureus kan blijven op het gebied van akoestiek en tegelijkertijd evocatief, zelfs een beetje poëtisch kan zijn, veegt Ippolito het dilemma van tafel. “Het is beter om niet na te denken over dergelijke tegenstellingen, en dat helpt ons om niet vast te lopen. Al ons werk draait om mensen en de menselijke ervaring: hoe gebruik ik deze ruimte? Waarom wil ik erheen gaan, terugkomen of haar onthouden?”
Met andere woorden: de focus moet liggen op ruimtes die worden gevormd door de mensen die ze gebruiken, in plaats van door het verhaal van de architect of de intenties van de opdrachtgever. “Iedereen herinnert zich iets anders; iedereen maakt verbinding met een ander deel van zijn of haar persoonlijke geheugen. Zo wordt een ruimte van jou.”
Akoestiek, zegt hij, heeft in de loop van zijn carrière een andere rol gekregen. “Toen ik begon, werd het doorgaans beschouwd als een technisch vraagstuk. Naarmate we evolueren naar meer open ruimtes en vloeiendere omgevingen, wordt het een integraal onderdeel van ontwerpbeslissingen.”
De stand wil laten zien dat ontwerpers met Slalom kunnen werken en toch uitstekende akoestische prestaties kunnen realiseren zonder vast te zitten aan één esthetische stijl. “Je kunt speels, oprecht, ingetogen of expressief zijn.” Het doel van de verschillende kamers van de stand is volgens hem “een technische eigenschap te vertalen naar iets emotioneels en tastbaars”.
De gebogen, cilindrische volumes van de stand dienen hetzelfde doel. Van buitenaf geven ze de stand een sterke, onderscheidende identiteit, iets wat op een vakbeurs niet altijd eenvoudig te bereiken is. “Mensen die over een beursvloer lopen zijn moe; je hebt tien seconden om hun aandacht te trekken, hun nieuwsgierigheid te wekken en hen naar binnen te lokken.”
Maar de buitenkant is slechts een belofte. “Je wilt niet alles bij de eerste blik prijsgeven.” Er kijkt altijd wel iemand naar binnen en vangt een glimp op van een andere wereld. Voor Ippolito is ontdekken ook een manier om een ruimte eigen te maken: “Wat ik ontdek, maak ik mij eigen. Alles wat mij simpelweg wordt verteld, is het verhaal van iemand anders.”
Voor De Pellegrin is dit vermogen om een ruimte eigen te maken nauw verbonden met duurzaamheid in de tijd. “Mensen bouwen herinneringen op. Ze herinneren zich misschien niet een specifieke kleur of afwerking, maar wel hoe ze zich in een ruimte voelden.”
Architecten hebben volgens haar de kracht om mensen verbinding te laten maken met een ruimte en met elkaar.
Voor Ippolito heeft een ruimte een eigen karakter nodig, maar dat karakter moet mensen wel de ruimte geven om haar zich eigen te maken. “We zoeken ontwerpen die niet uitwisselbaar zijn, die persoonlijkheid, karakter en identiteit hebben, zeker in een tijd waarin alles zo snel beweegt. We zien alleen waarde in dingen die we willen onthouden. Persoonlijkheid creëert frictie,” zegt hij.
Toch moeten producten mogelijkheden openen in plaats van gebruik te beperken, zodat mensen hun eigen manier kunnen vinden om een ruimte te bewonen. “Een goede ruimte is een uitnodiging,” zegt hij, verwijzend naar de verschillende resonantiekamers van de stand, van de meer intieme schommelkamer tot de meer open Insta-room.
Voor De Pellegrin staan materialen centraal in identiteit. “Een van Slaloms missies is dat materiaal architectuur wordt.” De taak van de ontwerper is volgens haar om het DNA van een klant te lezen en het karakter daarvan door de eigen ogen te vertalen: elk project heeft een andere persoonlijkheid.
Daarom is voor hen beiden resonantie uiteindelijk een maatstaf voor de waarde van een project. “Een ruimtelijk project is alleen succesvol als het resoneert met zijn gebruikers,” zegt Ippolito. “Je kunt er geen getal op plakken; het gaat niet om economisch succes.”
Werk is vandaag de dag volgens hem bovenal een cultureel project: “Mensen waarderen een werkplek niet vanwege dat specifieke meubelstuk; ze komen er voor een gevoel van verbondenheid en zingeving.”
De Pellegrin verbindt dit idee met duurzaamheid, die zij omschrijft als “een sociale houding”. Duurzaamheid gaat niet alleen over de bestanddelen van een materiaal, maar ook over de gevoeligheid van een project voor verandering: het vermogen om mee te evolueren met een gebouw, een bedrijf en de mensen die het gebruiken, terwijl verschillende culturen, leeftijden en energieën worden omarmd.
Een project dat er niet in slaagt zijn gebruikers door de tijd heen te begeleiden, schiet volgens Ippolito tekort op het gebied van duurzaamheid. Hij herinnert zich de herinrichting die IFG in 2012 uitvoerde van de kantine op het hoofdkantoor van Der Spiegel in Hamburg. De oorspronkelijke kantine, ontworpen door Verner Panton eind jaren zestig, was een psychedelische omgeving in oranje en rood.
Ze was niet langer eigentijds in de conventionele betekenis van het woord, maar toen het bedrijf naar zijn nieuwe hoofdkantoor verhuisde, maakte iedereen zich vooral zorgen over wat ermee zou gebeuren. De kantine was een uitdrukking geworden van de cultuur en identiteit van de organisatie. Duurzaamheid gaat volgens Ippolito niet alleen over flexibiliteit, maar ook over het creëren van iets met voldoende betekenis om veranderende smaken te overleven.
De duurzame relatie tussen architectuur en haar gebruikers is afhankelijk van vertrouwen. Vanuit haar achtergrond in de Italiaanse designcultuur verwijst De Pellegrin naar de langdurige vertrouwensrelaties tussen de Milanese burgerij en haar meesterarchitecten, die hebben geleid tot meesterwerken in zowel woon- als publieke ruimtes, werken die vandaag de dag nog steeds opmerkelijk relevant zijn.
In een context waarin interieurs steeds sneller veranderen, wordt vertrouwen nog belangrijker. Tegelijkertijd wijst dit op de educatieve rol van architecten binnen de samenleving.
“Vertrouwen is cruciaal in ons vak, maar niet alleen tussen ons en de opdrachtgever; ook tussen ons, de opdrachtgever en de gebruiker van de ruimte. Je moet de gebruiker vertrouwen. Mensen weten heel goed wat ze nodig hebben,” zegt Ippolito. “Gebruikers kunnen vertrouwen en hen versterken is een magisch moment.”
Wat zouden bedrijfsruimtes vandaag de dag nog meer moeten bieden? “Ik ben erg geïnteresseerd in dialoog, maar nog meer in luisteren: ruimtes creëren waar mensen kunnen luisteren,” zegt De Pellegrin.
Ippolito omschrijft dit als zorg. “Welke organisatie het ook betreft, zij moet die interessante ruimte vinden tussen frictie en een gevoel van zorg, waarin de gebruiker zich letterlijk gedragen voelt door de organisatie. Voor mij is het een moment van zorg, een moment van liefde.”
