Hoe is je samenwerking met Slalom begonnen?
Een paar jaar geleden, tijdens de Stockholm Design Week, stond ik toevallig bij hun stand. Ik herinner me nog levendig een gesprek dat zowel eenvoudig als diepgaand was en ging over onderwerpen als ruimte, duurzaamheid en natuurlijk akoestiek. We leken een gemeenschappelijke basis te hebben gevonden.
Hoe heeft het concept van de stand zich ontwikkeld?
Ik probeer altijd een uniek universum te creëren voor elk project. Voor deze stand heb ik me gericht op het behouden van een ruimtelijke diepte door te werken aan lagen en kaders die evolueren als bezoekers door de ruimte bewegen, waardoor nieuwe perspectieven, kleuren en patronen ontstaan. Aangezien dit de eerste keer is dat ik met architecturale oplossingen werk, vond ik het essentieel om dit aspect te benadrukken en iets te creëren dat diep architecturaal aanvoelt. De stand is ontworpen als een paviljoen, met een buitenkant die de binnenervaring omlijst: een soort ‘doos in een doos’, waar de ruimte zowel open als mysterieus lijkt te zijn.
Wat voor ‘uitdaging’ vormde de ruimte?
Dit is de kleinste stand die ik ooit heb ontworpen, maar het is ook een van de spannendste in termen van architectonisch en artistiek ontwerp, omdat het mijn eerste tentoonstelling is waar ik niet werk met specifieke tastbare producten, zoals meubels. In plaats daarvan kreeg ik de kans om me te richten op oppervlakken en kleuren, maar ook op akoestische elementen. De uitdaging was om zoveel mogelijk materialen te laten zien met behoud van een samenhangend en elegant ontwerp. Het werken met de akoestische oplossingen van Slalom vereiste ook een diepe onderdompeling in hun voorstellen voordat we aan de ontwerpfase begonnen.
Kleur speelt een belangrijke rol in je werk. Hoe heb je voor de stand van Slalom de kleuren gekozen en hoe heb je een balans gevonden tussen esthetische aantrekkingskracht en akoestische functionaliteit?
Ik zie kleur niet los van functionaliteit. Visuele aantrekkingskracht moet het doel van het ontwerp versterken. Kleur is een krachtig middel in elk ontwerp. Voor deze stand wilde ik een balans vinden tussen de meer neutrale tinten van de akoestische panelen van Slalom, zoals Woody en Bloom, en mijn typische gedurfde benadering van kleur, waarbij ik ze op een speelse maar toch verfijnde manier heb verwerkt als aanvulling op het algehele ontwerp.
Wat voor emoties of reacties hoopte je op te wekken bij bezoekers?
Ik wilde een dramatische, maar ook speelse en filmische sfeer creëren, bezoekers een scala aan ervaringen en perspectieven bieden die nieuwe gedachten zouden stimuleren.
Hoe verhoudt dit project zich tot je ontwerpstijl, achtergrond en woonplaats (Stockholm)?
Stockholm is mijn thuis, maar ik werk vaak internationaal. In dit project heb ik mijn eigen kenmerkende ontwerpstijl meegenomen, die meer beïnvloed is door een internationaal/mediterraan gevoel. Ik heb me gericht op het creëren van die magische kruising tussen twee- en driedimensionale percepties, het werken met lagen, geïnspireerd door labyrinten, tegels en die monumentale, bijna surrealistische momenten in de ruimte.
Heb je nieuwe mogelijkheden ontdekt in de akoestische producten van Slalom?
Absoluut. Ik ben vooral enthousiast over de mogelijkheden om driedimensionale texturen te integreren op vlakke oppervlakken, zoals muren en plafonds.
Kun je ons iets vertellen over het product dat je voor Slalom hebt gemaakt?
Ja, ik heb een bedrukt vilt ontworpen met een kleurenblokpatroon, waarbij ik me heb laten leiden door het kleurenpalet van de stand, dat mosterd en pastelblauw omvat, met toevoeging van zwart, met de nadruk op de lichte tint van ‘hemelsblauw’.
Denk je dat toekomstige innovaties in materialen de manier zullen veranderen waarop design, kleur en ruimte op elkaar inwerken?
Absoluut. Duurzame materialen veranderen de manier waarop we over design denken. De texturen en het uiterlijk van materialen zullen blijven evolueren en ik ben enthousiast om nieuwe manieren te verkennen om ze in mijn werk te integreren. Ontwerpers hebben de verantwoordelijkheid om duurzame praktijken te onderzoeken en de materialen die we kiezen moeten dit weerspiegelen. Ik werk vaak met gemengde texturen, gerecycled en onbewerkt. Ik hoop dat we zowel heldere als diepe kleuren kunnen blijven versterken, zoals Slalom prachtig doet met zijn palet en materialen.
Welke kleurenschema’s zullen volgens jou de grootste impact hebben in de toekomst van design?
Rustige, harmonieuze, troostende maar ook levendige kleurenschema’s worden steeds populairder. Mensen willen veilige en persoonlijke ruimtes en kleur speelt een grote rol bij het creëren van deze omgevingen. We zijn de fase van minimalistische witte interieurs voorbij en omarmen meer genuanceerde tinten.
Hoe heeft jouw esthetisch gevoel zich ontwikkeld?
Toen ik vijf of zes was, werd mijn geliefde roze tapijt vervangen door een grijze vloer en ik herinner me nog levendig hoe de energie in de kamer vervaagde. Ik denk dat dat het eerste moment was dat ik onbewust ‘begreep’ wat kleur en textuur konden doen in een ruimte; jaren later heb ik dat roze tapijt nagemaakt in mijn kamer. Toen ik op negenjarige leeftijd slechtziend werd, werd mijn waardering voor alles wat visueel interessant was alleen maar groter. Nadat ik binnenhuisarchitectuur had gestudeerd en op een architectenbureau in Stockholm had gewerkt, had ik het gevoel dat ik iets miste: creativiteit. Ik begon te experimenteren met kleuren en materialen, maakte moodboards en deelde ze op Instagram. Dit leidde tot de start van mijn studio in 2015 en markeerde het begin van mijn reis met kleur.
Hoe beïnvloedt je ervaring als fotograaf je werk als ontwerper?
In de beginjaren richtte ik me vooral op fotografie. Het leek me bevrijdend om me geen zorgen te hoeven maken over functionaliteit of constructie en me in plaats daarvan te richten op wat me interesseerde – sterke visuele elementen, hoeken, schaduwspel en kleurencombinaties. Als ik terugkijk op mijn vroege werk, concentreerde ik me op minimale, grafische beelden met eenvoudige vormen en kleuren. Dit hielp me realiseren dat ik mijn benadering van vorm en kleur opnieuw moest uitvinden. Fotografie heeft een belangrijke rol gespeeld bij het vinden van mijn ware stem als interieurontwerper. Na jaren van architectuurfotografie had ik het gevoel dat ik van het creëren naar het representeren was gegaan, terwijl ik ook wilde ontwerpen wat er voor de camera stond. Een eerste stap in deze richting was een samenwerking met Montana Furniture for Colour, waar ik de kans kreeg om interieurs op een nieuwe manier te benaderen en zo vrij, ongestructureerd en abstract te zijn als ik wilde…
Wie hebben je werk het meest beïnvloed?
Ik heb niet één ‘held’, ik word geïnspireerd door verschillende bronnen – of het nu een kleine reflectie van de zon op een straatgevel is of een krachtige architectonische ervaring, zoals een bezoek aan Ricardo Bofill’s Muralla Roja in Spanje. Ik hou van Bauhaus, Memphis en Nathalie du Pasquier vanwege hun invloed in de designgeschiedenis.
